Αγαπητή κ. Θέκλα σας χαιρετώ. Πέρασα απνευστί το βιβλίο του πατέρα σας, αλλά έκανα και τη δημοσιογραφική μου αποστολή, ρωτώντας πρώην υπαλλήλους του. Ένας απ αυτούς μου είπεν: «Η ίδια η παρουσία του Λόρδου, το έργο του και η ηθική του στάση είχαν τη δύναμη να μεταμορφώνουν τους άλλους, έστω στιγμιαία, σε κάτι καλό, να βγάζει από τους άλλους ό,τι καλύτερο έχουν μέσα τους, την καλή τους πλευρά…»
Τα ανθρώπινα συναισθήματα και βιώματα, όπως αυτά αναπαράγονται στον έσω κρυπτό της καρδίας άνθρωπο, είναι δύσκολο πολλές φορές να εξωτερικευθούν και να αποτυπωθούν σε ένα κομμάτι άψυχο χαρτί. Την ίδια στιγμή όμως, η έντονη ανάγκη να μιλήσεις για την εμπειρία της κοινωνίας για έναν άνθρωπο και να παρουσιάσεις το ιδιαίτερο καταρρίπτει ενδοιασμούς και αναστολές…
Άνθρωπος, με ΑΛΦΑ κεφαλαίο. Αυτός ήταν ο πατέρας σας, όπως μου τον περιέγραψαν. Το κάλλος της μορφής με της ψυχής την ωραιότητα και σεμνότητα του ενέπνεε βαθειά εκτίμηση, που ήταν απαύγασμα της καλοπιστίας του, της φωσφορίζουσας καθαρότητας της συνειδήσεώς του, και του εσωτερικού ψυχικού και πνευματικού δυναμισμού του…
Πιστός της εκλεκτής στρατιάς των ελαχίστων ξεχωριστών ανθρώπων…
Με την παρηγοριά ότι υπήρξε ένας σπάνιος άνθρωπος που άφησε πίσω του εξίσου σπάνια κληρονομιά.
Το βιβλίο αυτό είναι το καλύτερο μνημόσυνο του…
Πανίκος Πέτσας
